Muses Incorporated
Inicio Design Fotografie Vertaling Essay Poëzie Miscellanea Contact


Taal



Nederlands

English

Español





Laatste traan


Ik laat de liefde naar je toe rollen, mijn welbeminde
zoals een druppel die over een blad druipt
en zich vallen laat op de aarde
het sap dat zich in bloemblad verandert
zich in de wortels toont of verbergt.

Als een enkele druppel zoveel bladeren kan bewegen
waarom dan de val versnellen?

Zijn taak is niet om te bevochtigen of doordrenken
zijn lichte aanraking doet het leven ontwaken
het regent niet altijd
noch naar wens van ieder levend wezen
vervolgens naar de aarde
de bestemming onbekend
om een regenplas te voeden,
te sterven, te verdampen in een bed van klei
of om verder te druppelen en onderaards water te zijn
wortel, voedsel, spinde van leven en morgenstond

Hoe vaak niet was ik een druppel!
en keer ik weer om op hen te vallen uitverkoren door het lot
ik weet niets, alleen dat ik val
gas was ik even vaak als dat de zon mij kuste
nimmer was ik ijs, de voorzienigheid hield me ver van rijp
en van me te verbergen in vreemde vochtigheid.

Ooit viel ik in een rivier en geloofde dat ‘t mijn voorland was
om naar een onbekende bestemming te stromen
toen aan de rivierbank een meisje naderde
die me redde met haar handen
teneinde haar gezicht te verfrissen
en ik nam haar warmte over
steeg vervolgens op
rijdend op een wolk
totdat ik weer afkoelde.

Nu ben ik in jouw hand.
Slechts je ogen wil ik kussen,
je laatste traan zijn en nimmer wil ik
de zon weerzien tot het einde der tijden.


Vert. Ingrid vdV © 2008. Gedicht van Rubén Figaredo




Muses Incorporated
Megalith: did you hear what the wind just said?
Do you speak the language of the moon?
When was it you were you erected?
How did we find this place again?

© 1998 Ingrid van der Voort

Muses Incorporated